در آستانه ي شهريور

يازده صبح كه ميشد آخر شبش درحاليكه به هق هق افتادن بودم زنگ زدم كه بگويم بيا و مرا ببر. حال به غايت ناخوشي داشتم، گلوله گلوله اشك مي ريختم. ميخواستم بگويمش بيا و مرا ببر، زودتر بيا و مرا از اينجا ببر، از اين فشار رواني، خشم، اجبار بيرونم بكش. از آنچه به اجبار به من تحميل مي كنند، از اين ظلمي كه در ح

برچسب: آستانه,شهريور, نویسنده: حسین محمدی تاريخ: سه شنبه 24 مرداد 1396 ساعت: 15:16

تابستان لعنتي

احساسي كه دارم شبيه به هيچ چيز نيست. خشم نيست، آزردگي نيست، ترس نيست، از دست دادن نيست. دل شكستگي يا نا اميدي يا دل تنگي نيست. اندوه است، اندوه. اينكه بر قلبم نشسته، اينكه بر ذهنم نشسته، اين كه بر خاطرم و دست هايم و چشم هايم نشسته، اينكه تا عمق صدايم رسيده اندوه است. وگرنه چطور مي توانم براي موجود ك

برچسب: تابستان,لعنتي, نویسنده: حسین محمدی تاريخ: سه شنبه 24 مرداد 1396 ساعت: 15:16

رفتن...همیشه رفتن

مادر قدیمی ترین رفیقم امروز صبح مرد. دیروز با هم بودیم، تلاش می کرد قوی بماند. بعد ناگهان پشت فرمان، توی اتوبان مدرس اشک هایش جاری شده بودند. گفته بود کاش برود، تمام شود درد و عذابش، آرام بگیرد. آرام گرفت. صبح خبر داد که آرام گرفته. هجوم هجده سال خاطره با تمام چیزهایی که از مادرش به یادم مانده، از ا

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: پنجشنبه 19 مرداد 1396 ساعت: 1:37

خروش

دكتر ميم يك بار گفته بود كه شناخت آدمها در زمان عصبانيت مساله ي خيلي مهمي است. اينكه وقتي خشمگين هستند، وقتي احساس درد و از دست دادن دارند تا چه اندازه مي توانند خود دار و منصف و واقع بين باقي بمانند. آدمها وقت عصبانيت چشم مي بندند ر دهان باز مي كنند، قبول، وجودشان پر از كينه مي شود و در پي تلافي به

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: پنجشنبه 19 مرداد 1396 ساعت: 1:37

غصه ها

امروز حالم بابت مراسم ختم مادر رفيقم قدر كافي گرفته بود كه يك مشاجره ي سخت و ناجور هم به آن اضافه شد و شديدا باعث بهم ريختگيم شد.صبح دوشاخه ي شارژر توي پريز شكست و بعد وقتي مثل احمق ها دست بردم تا بخش فلزي را بيرون بكشم دچار برق گرفتگي شدن. ظهر سشوار بعد از چند دقيقه فس فس و نفس گرفتگي ناگهان سوخت و

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: پنجشنبه 19 مرداد 1396 ساعت: 1:37

ما را همه شب نمي برد خواب

نمونه برداري انجام شد و نتيجه ماند براي ده روز بعد. كمي آرام شده ايم، اين شب ها دلواپسي هايم شكل كابوس گرفته اند و توي خواب پيدا مي شوند. كابوسِ تكراريم هم شده اينكه مي بينم سر سفره ي عقدم، بزور وادارم كرده اند كه ازدواج كنم، توي رودربايستي مانده ام و كسي را قبول كرده ام. فكر مي كنم بايد بپذيرم كه ف